અંધારું આ ઊતર્યું , જીવનની સમી સાંઝે
ગુલાબી છાયા વચ્ચે ,ધુમ્રસેર ધૂંધળી ઊડે ;
બચપણની ખેલકૂદની ઉછળતી યાદ અપાવે ,
સલુણાં સોણલાં ,જુવાનીમાં જોયા , સરકે ,!
અરેરે! હવે તો એ યાદની ઝાંખી ઝળહળે
દીપ બુઝાય હવે યાદ તણો ધીરે ધીરે ;
દ્રશ્ય, દિશા કે સમય, ના કાંઈ એ સૂઝે;
જોઈ એ વૃદ્ધત્વને "બેલા" સુકાતી જાયે !
24/2/2025
3.00 પી એમ .
No comments:
Post a Comment